Een acuut hartinfarct – hoe is dat?

Op 28 september 2015 om kwart voor twaalf ‘s nachts kreeg ik plotseling pijn. We waren net naar bed gegaan en ik wilde net gaan slapen. Terwijl ik op mijn zij was gaan liggen om lekker te gaan slapen kwam de pijn opzetten. Maagzuur, of de slokdarm, dacht ik. De pijn werd snel sterker, midden op mijn borstbeen. Stomme maag! Even gaan liggen, gaat zo wel weer over… niks, werd alleen erger. Mijn vrouw belde toch maar even de huisartsenpost om te overleggen. Allerlei vragen of tinteling in de vingers, uitstraling naar armen of de kaak, duizeligheid, desorientatie… niks. De pijn werd alleen maar heftiger, en ik kon alleen nog ineengekrompen op de rand van mijn bed zitten. Laat die pijn stoppen!! Dan ineens: waarschijnlijk een hartinfarct, ambulance komt er aan. Nee, hartinfarct, ik toch niet!? Ik heb nooit wat!
Na enkele minuten komt de ambulance. Hulpverleners komen binnen, maken vlot een hartfilmpje en ja hoor: infarct, links. Ik krijg 4 pillen. Op sokken en slipper, in pyjama met korte mouwen en korte broek, lopend van de trap, door de koude nacht naar de ambulance. Pufje nitro, muntsmaak. Rustig naar het ziekenhuis, geen blauw want het is vlak bij en de opgeroepen dienstdoende arts is er nog niet.
In het ziekenhuis naar de cardio ruimte; 20 a 30 minuten geschat. Vervelend prikje in de pols, ader verwijden wat een beetje prikt, catheter er in, wat schraperig gevoel in mijn arm. Rechts ok, links zit dicht. Rontgen buis gaat van links naar rechts, terug, boven, onder, vlak langs mijn neus. Lampje aan, uit. Allerlei groottes van stents hoor ik noemen; nee, doe toch maar die andere. Dit doet even wat meer pijn, en ja hoor. Mijn benen en armen trillen; sorry hoor, ontspannen lukt me echt niet Meer. Het is zo gebeurd, geef hem maar even wat… nee, doe maar wat meer. Het helpt, maar een klein beetje. Om 3 uur ‘s nachts is het klaar. Moe, uitgeput, maar klaarhelder. Ik ben naar een kamer gebracht. Daar lig je dan. De pijn is gelukkig weg. En nu? Mijn vrouw wordt er bij gehaald. Ze heeft ook midden in de nacht, van half 1 tot 3 uur in spanning zitten wachten. Half uur, heel uur, ja nu zijn ze bijna klaar… en dan nog een uur! Helemaal hyper door de adrenaline. Het gaat goed, de pijn is weg. Je kunt gerust naar huis. Ik zie je morgen weer. Dag. Kus.
Daar lig je dan. Sokken nog aan, in je pyjama, onder een dekentje. Klaarwakker! Af en toe komt er een witte jas langs. Proberen te slapen en geen slaap. Ik merk dat ik gewoon kan bewegen, zonder pijn. Heerlijk! Alleen het infuus en al de draden zijn hinderlijk. Linker zij, recher zij, op de rug, allemaal geen probleem met wat wurmen. Half 4… vier uur…kwart over vier… half zes… toch even weggedommeld. Tegen een uur of 8 wordt mijn bed naar een andere ruimte gebracht. Moe en helder. Zal wel een zware dag worden. Maar de pijn in mijn borstbeen is terug. Minder erg als voorheen, maar toch. Belletje voor de zuster. Ja, dat komt voor. Wordt wel minder. Maar het werd niet minder; het werd meer. Niet zo erg als gisteravond, maar toch.
Pas laat in de middag spreek ik de cardioloog. Hij vertelt dat ze een 2 stents hebben geprobeerd te zetten op een splitsing van aderen in het hart. Dat lukte niet, dus hebben ze besloten de stent op de splitsing te zetten waardoor een van de aftakkingen werd afgesloten (en afsterft). Afsluiten van die aftakking is eigenlijk hetzelfde als een afsluiting door een infarct, vandaar de pijn op de borst. Hadden ze dat wat eerder verteld dan had ik me niet zo’n zorgen hoeven maken. Na een ruime dag trok de pijn ook weg.
De volgende dag komt de fysiotherapeut langs voor een inschatting van wat ik nodig zal hebben aan revalidatie. Ik voel me prima, en kan volgende week wel weer aan de slag, denk ik. Nou, dat is nog niet zo zeker; ga maar even mee naar de trap. Uit bed, door de gang langs de batterij hartmonitoren, naar de trap. Dat gaat prima, zie je wel. Een paar treedjes op de trap… 4 treden, buiten adem. Sh*t! Dat had ik niet verwacht. Toch maar revalidatie afspreken dan.

De weken er na bleef ik me prima voelen. Wel een “golden 5” aan medicijnen (bloedverdunner, betablokker, bloeddrukverlager, cholesterolverlager, stollingsremmer). Een maand niet autorijden. Balen natuurlijk. Na die maand naar een reanimatie cursus die al gepland stond. Iedereen nieuwsgierig natuurlijk, en ik doe goed mee, maar mijn condities (om te reanimeren) is wel bagger. Maar goed, wel gemotiveerd om dit te leren natuurlijk. Burgerhulpverlener word ik toch maar even niet in deze situatie, maar ik heb er wel ernstig over gedacht.
Na drie maanden weer part-time aan het werk. Iedereen bezorgd, en ook maar even rustig aan gedaan. Trappenlopen gaat nu weer prima, beter dan voor het infarct toen ik nog geen 24 treden kon doen zonder buiten adem te raken. Nog een ruime maand later weer full-time aan het werk. Weer helemaal de oude, maar dan fitter…

About Frank Schophuizen (fschop)

Hi, my name is Frank Schophuizen and I am working as a consultant in CM, Agile and ALM for TOPIC Embedded Systems. I have over 30 years experience in software development in the technology industry, with the last 15 years mainly in process improvement, deployment and integration of methods and tools in the area of Agile (SAFe, Scrum), CM and ALM. I am strongly interested in the complexities of collaboration and integration in multi-project and multi-site organizations. I have worked with various technology companies such as Philips, ASML, NXP and Vanderlande, and with various tool vendors such as Atlassian (e.g. Jira, Confluence),IBM Rational (e.g. ClearCase, Synergy, Jazz products) as well as open source tools (e.g. SVN, Git, Jenkins, Trac, Eclipse). I am living in Eindhoven, the Netherlands, with my wife. We have 3 adult children. My main hobbies are classical music and photography.
This entry was posted in life. Bookmark the permalink.

2 Responses to Een acuut hartinfarct – hoe is dat?

  1. Adel Faltas says:

    Hoi Frank, bedankt voor je blog. Jouw verhaal is identiek aan het mijne (hartinfarct op 10 juli 2018). Voor jou liggen er weer drie jaar tussen. Ik hoop dat je die ook zonder klachten bent doorgekomen.
    Ik begin deze week met werken. Deed al stiekum wat dingen vanuit huis. Voel me sinds het infarct beter dan ervoor en ipv de voorspelde somberheid geniet ik van elk dag. De reacties van mijn omgeving zijn hartverwarmend en mijn vrouw heeft me vanaf de eerste verschijnselen ongelofelijk gesteund. Ik neem me meer dan ooit voor van mijn leven te genieten.
    Ik wens je het allerbeste toe.
    Met vriendelijke groet,
    Adel Faltas

    Like

    • Hoi Adel, bedankt voor je reactie. Niet fijn dat je nu tot de club behoort, wel fijn dat je je goed voelt. Die somberheid heb ik (ook) niet gehad, en nog steeds niet. Gebruik het voorval om vanaf nu rustig aan te doen op je werk. Iedereen zal dat begrijpen, nu is je kans en nog een hartinfarct wil je niet! Gr. Frank.

      Like

Leave a Reply to Frank Schophuizen (fschop) Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.